Je zou het maar mee maken

Het is zondag avond en kijk wat rond op www.cheap-comics.com. Na het bestellen van wat x-men comics en het laatste deel Ex Machina ben ik op zoek naar een leuke nieuwe serie. Op dat moment valt mijn oog toch weer op Y the last man. Deze serie is me vaak zat aangeraden maar elke keer ging ik voor iets anders. Een keer was het 100 Bullets en de keer er op was het toch Fables. Maar dit keer werd het toch echt Y the last man. Dit kwam mede omdat het van de zelfde schrijver was als Ex machina namelijk Brian K Van Vaughan. En laat ik sinds Ex machina helemaal fan van deze man zijn. Hij schrijft in het kader van voor en door comic fans.

Dit is heel erg te merken aan Ex machina. Hierin is Mitchel Hunderd (de hoofdrol speler) zelf ook een comic fan en huurt zelfs Brian zelf in om zijn biografie als comic te schrijven. Verder komt dit terug in flashbacks naar Mitchel zijn jeugd. Deze spelen zich meestal in de comic shop af of met een vriend van zijn moeder die ook een groot fan is van comics.

Deze charme van de Vaughan boeken komt ook weer terug in Y the last man. Het verhaal volgt Yorick die om onverklaarbare rede de laatste man op aarde wordt. Yorick is een amateur goochelaar die zijn specialisme in het ontsnappen uit boeien en een ware escapeartist is. Hij is verder vrij bij de hand en gebruik vaak film quotes op de zelfde manier als ik dat zelf soms doen.

Een van mijn favorite moment uit het eerst deel is als hij samen met een vrouw alle artiesten op noemt die ze nu kwijt zijn. Al mijn persoonlijke lievelings rock artiesten komen dan langs.

Maar Yorick gaat natuurlijk niet alleen op reis na een avontuurtje in het witte huis wordt hij al snel bij gestaan door agent 355 en doctor Mann (bij de hand gekozen). En dit groepje gaat op zoek naar de rede waarom Yorick samen met zijn aapje de enige over gebleven mannelijke zoogdieren zijn.

Tijdens hun reis maken ze natuurlijk van alles mee. Van de Amzones tot vrouwlijke piraten. En hierin ligt de kracht ook van de comic. Het is een groot overkoepelend verhaal maar er gebeurt wel elke keer iets nieuws. Zeker na het tweede boek wil je elke keer weten hoe het verder gaat.

Vaughan laat hier weer zien dat zijn kracht ligt in dialoog. De figuren hebben altijd interessante gesprekken. De ene keer is het vrij serieus maar weer een andere keer heb je het idee dat het pulp fiction is. Ook maakt Vaughan weer veel gebruik van flashbacks waardoor je in de loop van de comics de karakters steeds beter leert kennen.

Dus we hebben goede karakters die levens echt voelen. Een interessant plot en een  top schrijver. Toch kan ik het niet elke comic liefhebber aanraden. Mensen die bijvoorbeeld puur superhero comics lezen zullen deze comic niet altijd kunnen waarderen maar ik vind dat iedereen deze comic een kans moet geven.

Vaughan laat met deze comic weer zien dat hij samen met Brian Micheal Bendis en Mark Miller een van mijn favorieten schrijvers is.